W średniowiecznej Europie zielone tęczówki w połączeniu z rudymi włosami wystarczały, by kogoś oskarżyć o czary.
Lata przesądów stworzyły aurę nieufności wokół tego koloru, który dziś jest podziwiany za swoją wyjątkową urodę.
5. Genetyczna nić łącząca tysiąclecia
Zapisy archeologiczne wskazują na obecność zielonych oczu już w epoce brązu.
Ta cecha częściej utrzymuje się w populacjach celtyckich i germańskich, ukazując subtelne dziedzictwo przekazywane z pokolenia na pokolenie.
6. Genetyczny koktajl stojący za szmaragdowym odcieniem
Kolor oczu nie zależy od jednego genu, lecz od delikatnej równowagi między wieloma ekspresjami DNA odziedziczonymi po matce i ojcu.
Aby pojawił się zielony odcień, potrzebna jest mieszanka brązowego pigmentu z niewielką ilością melaniny, co daje świetliste, czasem złotawe refleksy.
7. Refleksy zmieniające się wraz z otoczeniem i nastrojem
Zrąb (stroma) warstwa rozpraszająca światło wewnątrz tęczówki sprawia, że zielony kolor się zmienia: pod pochmurnym niebem staje się głębszy, a w ostrym słońcu nabiera żywego, szmaragdowego blasku.
Ta nieustanna zmienność czyni każde zielone oko „ruchomym klejnotem” zawsze jedynym w swoim rodzaju.
