Dwie dekady temu nasilona wojna domowa między Karenni a rządem Mjanmy zmusiła lud Kayan do ucieczki z Mjanmy na północne wzgórza Tajlandii. Rząd tajski przyznał im wstęp jako migrantom ekonomicznym, a nie uchodźcom. Umieszczono ich w strzeżonych wioskach, gdzie od tamtej pory są wystawiani na pokaz dla turystów, przynosząc zyski lokalnym władzom. Szacuje się, że około 40 000 turystów rocznie płaci od 8 do 16 dolarów, aby zatrzymać się w tych wioskach górskich, przyjrzeć się niezwykłemu wyglądowi kobiet i robić zdjęcia. Niestety opłata wstępu rzadko trafia bezpośrednio do mieszkańców. Zamiast tego kobiety noszące pierścienie na szyjach sprzedają drobne pamiątki, rękodzieło oraz pozują do zdjęć, pracując w istocie w sklepach z pamiątkami, w których jednocześnie mieszkają. Mieszkańcy otrzymują racje żywnościowe i środki higieniczne oraz czerpią zyski ze sprzedaży rękodzieła, a kobiety noszące mosiężne pierścienie dostają dodatkowe wynagrodzenie. Właściciele wiosek obniżają pensje, jeśli kobiety opowiadają odwiedzającym o swojej sytuacji lub korzystają z nowoczesnych przedmiotów, takich jak telefony komórkowe czy komputery.
W krótkim filmie dokumentalnym Silent Hopes niektóre kobiety z wioski Kayan Huay Phu Keng opowiadają o swoich zwyczajach. Choć młodsze pokolenia nadal chętnie zaczynają nosić pierścienie już od piątego roku życia, nie wydaje się, by miały one bezpośrednie znaczenie kulturowe poza zasadą estetyczną. Oczywiście samo to może być powodem podtrzymywania tradycji, jednak granice stają się coraz bardziej rozmyte, dopóki kobiety te mieszkają i pracują w swoistych sklepach z pamiątkami, gdzie ich tradycja wykorzystywana jest jako środek do generowania kapitału dla zewnętrznych władz. Do tego dochodzą poważne zagrożenia zdrowotne związane z codziennym noszeniem pierścieni. Może się wydawać, że pierścienie rozciągają szyję i sprawiają wrażenie, jakby głowa unosiła się ponad piedestałem ze złotych łańcuchów, lecz w rzeczywistości ich ciężar spycha obojczyk w dół, powodując zapadanie się kręgów kręgosłupa. Nierzadko spirale prowadzą do urazów pleców i szyi, lecz bez ubezpieczenia zdrowotnego i łatwego dostępu do szpitali wiele osób żuje orzechy i liście betelu, aby złagodzić ból – substancje te są silnie uzależniające.
Wszystko to skłania do refleksji: jak etyczne jest odwiedzanie ludu Kayan, dopóki są oni wykorzystywani w strzeżonych przez tajskie władze wioskach, dopóki nie otrzymują obywatelstwa i nie mają prawa do samodzielnego decydowania o własnym życiu?
