Wielu ludzi boi się, że jeśli położą się w łóżku po zmarłym ojcu, mamie, dziadku, babci czy współmałżonku, to zrobią coś niewłaściwego. Jakby wejście w tę przestrzeń oznaczało wymazanie czyjejś obecności. To bardzo ludzki lęk, ale nie trzeba go traktować jak prawdy.
Szacunek do zmarłego nie polega na tym, że każdy przedmiot zostaje nietknięty na zawsze. Szacunek jest w pamięci, w modlitwie, w rozmowie, w dbaniu o rodzinę, w dobrym słowie. Nie znika dlatego, że zmienimy pościel, przewietrzymy pokój albo zaczniemy korzystać z łóżka.
Czasem właśnie takie uporządkowanie przestrzeni jest częścią zdrowego powrotu do życia. Nie oznacza zapomnienia. Oznacza zgodę na to, że dom nadal ma służyć żywym.
To może brzmieć brutalnie, ale jest w tym dużo spokoju: zmarły nie potrzebuje już łóżka. Potrzebują go ci, którzy zostali.
Przesądy potrafią mocno nakręcić strach
Wokół śmierci od zawsze krążyły przesądy. Jedni mówią, że nie wolno spać w łóżku osoby zmarłej. Inni, że trzeba je natychmiast wyrzucić. Jeszcze inni uważają, że pokój powinien zostać zamknięty albo że dusza może być „przywiązana” do miejsca.
Takie opowieści najczęściej rodzą się z lęku. A lęk po stracie jest bardzo podatny na różne historie. Gdy człowiek cierpi, łatwiej uwierzyć, że skrzypnięcie podłogi coś oznacza, że sen był znakiem, że nagły chłód w pokoju to obecność zmarłego.
Oczywiście każdy ma prawo do swojej wiary i własnego sposobu przeżywania żałoby. Ale warto rozdzielić duchowość od straszenia samego siebie. Jeśli ktoś chce odmówić modlitwę, zapalić świecę, poprosić księdza o błogosławieństwo domu albo po prostu w ciszy pożegnać się z tym miejscem to może pomóc. Ale nie dlatego, że łóżko jest groźne. Tylko dlatego, że serce potrzebuje symbolicznego zamknięcia pewnego etapu.
